ترنم های یک زن

چند صباحی استکه انگورهای باغ زندگیمدام غوره می شوند.روزگاریستکه تمام جاده ها خاکی شده اندو کف پاهای برهنه ام را آزار می دهند.دردهایم را در تو صدا می کنمای رفته به خاکوقتی که مچاله می شومدر انتهای سوزش استخوانم.بقچه ی زندگی را می پیچم.تا دنبال تو بیایم.پژواک اینهمه صدا را دوست ندارممگر یادت نیست؟! + نوشته شده در  شنبه بیست و هفتم مرداد ۱۴۰۳ساعت 3:43&nbsp توسط نسرین  |  بخوانید...

موقع رفتننگفته بودی کی باز می گردی.در تمام صفحات تقویمم نوشتم: شاید امروز بیاید. + نوشته شده در  شنبه بیست و دوم مهر ۱۴۰۲ساعت 7:24&nbsp توسط نسرین  |  بخوانید...

نرگس هاقبا دامنشان را در باد تکان می دهندتا شاپرک هامدام برقصند...انگار تو بودیکه پیراهن زرد پوشیده بودیو نسیم،یاد خاطراتت رابا خود می کشیدو خانهء مادری... آه...کاش می دانستم کجا گم شدیو ای کاش می توانستم تو راهمیشه در قاب زندگی                        نگه دارم...حالا برقص محبوبم،بچرخ و بگذارمیان چین های پیراهنت گم شومآخر دلم برایت تنگ است...بیا از اولبه کوچه های کودکی مان برگردیمبه روزهای بی غل و غشبه روزهایی که آسان می خندیدیم...من این خیابان بی سر و ته را اصلاً دوست ندارم.دختر خوبی باش وبرگرد... + نوشته شده در  شنبه بیست و سوم مرداد ۱۴۰۰ساعت 3:53&nbsp توسط نسرین  |&...

آنشب کهچمدان های نیم بسته ی مندر کنار جاده،زیر عریانی ماه خیس می شدندباران می باریدچمدان ها را باز کردمتا دستمالی برای اشک هایم پیدا کنماما نشدبه همه چیز فکر کرده بودم،بجزنیامدنت......

امروز، روز پروانه هاییست که روی پاورقی کتاب تو می رقصند و من هیچ شمعی را روشن نخواهم کرد... نوشته شده در یکشنبه پنجم شهریور ۱۳۹۶ساعت 10:2 توسط نسرین| ...

امروز بود که مادرم به منتهای درد من رسید... اشتباهی که خیالش را نداشت. دردی که نمی خواست. باری که توانش را نداشت. و جُرمی که هرگز در خیال پاسخش نبود... نوشته شده در پنجشنبه دهم فروردین ۱۳۹۶ساعت 12:13 توسط نسرین...

امروز غروب می خواستم کابوسم را در بقچه ترمه ای بپیچم و به رودخانه ی پشت دیوار بسپارم، باور می کنی؟ می خواستم دوباره من را در تو گره بزنم و واژه ی خوب «ما» را بسازم، خنده دار نیست؟ هر دو می دانیم که ما تمام شده ایم و هیچ بقچه ی ارغوانی جای قلب خسته ی من و دست های خالی ترا ندارد... ...