ترنم های یک زن
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
نرگس ها
قبا دامنشان را در باد تکان می دهند
تا شاپرک ها
مدام برقصند...
انگار تو بودی
که پیراهن زرد پوشیده بودی
و نسیم،
یاد خاطراتت را
با خود می کشید
و خانهء مادری... آه...
کاش می دانستم کجا گم شدی
و ای کاش می توانستم تو را
همیشه در قاب زندگی
نگه دارم...
حالا برقص محبوبم،
بچرخ و بگذار
میان چین های پیراهنت گم شوم
آخر دلم 1ت تنگ است...
بیا از اول
به کوچه های کودکی مان برگردیم
به 1های بی غل و غش
به روزهایی که آسان می خندیدیم...
من این خیابان بی سر و ته را
اصلاً دوست ندارم.
دختر خوبی باش و
برگرد...
+
نوشته شده در شنبه بیست و سوم مرداد ۱۴۰۰ساعت 3:53  توسط نسرین
|
برچسب:
نویسنده: غزل میرزاده