یاد مرا، ترا فراموش

چند صباحی است

که انگورهای باغ زندگی

مدام غوره می شوند.

روزگاریست

که تمام جاده ها خاکی شده اند

و کف پاهای برهنه ام را آزار می دهند.

دردهایم را در تو صدا می کنم

ای رفته به خاک

وقتی که مچاله می شوم

در انتهای سوزش استخوانم.

بقچه ی زندگی را می پیچم.

تا دنبال تو بیایم.

پژواک اینهمه صدا را دوست ندارم

مگر یادت نیست؟!