ترنم های یک زن
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
برای گریه های شبانه ام
کجای 1 ها نشسته ای،
که رفتنت را هنوز
با بغض های بی بدیل دنبال می کنم؟
بدترین روز و 1 دیدار
و آن سکوت طولانی
جای زخم عمیقی ست ، که همیشه می ماند
وقتی در سکوت ات خواندم:
باید بروم.
+
نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم دی ۱۴۰۲ساعت 3:57  توسط نسرین
|
برچسب:
نویسنده: غزل میرزاده